Παιχνίδια Google Play: Όταν η σχεδίαση οργανώνει το παιχνίδι χωρίς να σε αποσπά
Το Παιχνίδια Google Play δεν είναι απλώς ένας φάκελος για όσα παιχνίδια έχουμε εγκαταστήσει. Είναι το σημείο όπου το Android προσπαθεί να μετατρέψει μια ασύνδετη συλλογή εφαρμογών σε προσωπικό χώρο παιχνιδιού. Η επιτυχία του δεν κρίνεται από το πόσα παιχνίδια εμφανίζει, αλλά από το πόσο γρήγορα καταλαβαίνω πού βρίσκομαι, τι μπορώ να κάνω και τι συνέβη αφού το έκανα. Με αυτή τη ματιά, η εφαρμογή είναι πιο ενδιαφέρουσα ως άσκηση σχεδίασης παρά ως απλός κατάλογος τίτλων.
Τη χρησιμοποίησα σαν να την άνοιγα πρώτη φορά σε ένα συνηθισμένο τηλέφωνο Android, με αρκετά εγκατεστημένα παιχνίδια, μερικούς τίτλους που είχα ξεχάσει και διαφορετικές συνήθειες παιχνιδιού μέσα στην ίδια εβδομάδα. Το βασικό μου συμπέρασμα είναι καθαρό: η εφαρμογή είναι δυνατή όταν λειτουργεί ως ήσυχος οργανωτής και αδύναμη όταν προσπαθεί να γίνει υπερβολικά ενθουσιώδης οικοδεσπότης. Η σχεδίασή της έχει σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν αφήνει πάντοτε την πληροφορία να αναπνεύσει.
Παιχνίδια Google Play
Η σχεδιαστική λογική πίσω από την εμπειρία
Η κεντρική ιδέα είναι απλή και σωστή: κάθε παιχνίδι πρέπει να απέχει ελάχιστα από το πάτημα που θα με οδηγήσει στη δράση. Δεν χρειάζομαι μεγάλη περιγραφή για να ξανανοίξω ένα παιχνίδι που γνωρίζω. Χρειάζομαι αναγνώριση, σαφή θέση και αξιόπιστη εκκίνηση. Η εφαρμογή το καταλαβαίνει αυτό και συνήθως βάζει την πράξη πάνω από την παρουσίαση.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η ίδια επιφάνεια προσπαθεί να εξυπηρετήσει δύο διαφορετικές διαθέσεις. Άλλοτε ανοίγω την εφαρμογή για να συνεχίσω αμέσως ένα παιχνίδι και άλλοτε ψάχνω κάτι νέο, βλέπω πρόοδο ή θέλω να θυμηθώ τι έχω εγκαταστήσει. Η καλή σχεδίαση πρέπει να διαχωρίζει αυτές τις προθέσεις χωρίς να με αναγκάζει να μάθω ένα περίπλοκο σύστημα. Τα Παιχνίδια Google Play πλησιάζουν αυτόν τον στόχο, αλλά οι προτεραιότητες δεν είναι πάντα τόσο καθαρές όσο θα ήθελα.
Η πρώτη επαφή και ο προσανατολισμός
Στο πρώτο άνοιγμα, η εφαρμογή δίνει γρήγορα την αίσθηση ότι βρίσκεται πάνω από τα παιχνίδια και όχι δίπλα τους. Αυτό είναι σημαντικό. Δεν μοιάζει με ακόμη ένα κατάστημα όπου πρέπει να αποφασίσω τι θα αγοράσω, ούτε με απλή λίστα εγκαταστάσεων. Η αρχική οθόνη προσπαθεί να απαντήσει σε τρεις ερωτήσεις: τι μπορώ να παίξω τώρα, τι έχω αφήσει στη μέση και πού μπορώ να ανακαλύψω κάτι άλλο.
Η οπτική ιεραρχία βοηθά αρκετά. Οι εικόνες των παιχνιδιών λειτουργούν ως γρήγορα σημεία αναγνώρισης και τα κουμπιά εκκίνησης είναι συνήθως πιο άμεσα από τις δευτερεύουσες πληροφορίες. Ωστόσο, η πρώτη ματιά μπορεί να γεμίσει εύκολα. Όταν εμφανίζονται προτάσεις, πρόσφατες δραστηριότητες και κοινωνικά ή επιτευγματικά στοιχεία μαζί, το μάτι δεν ξέρει πάντοτε ποιο από αυτά είναι η κύρια συνέχεια της προηγούμενης επίσκεψης.
Η εφαρμογή θα ήταν πιο αποφασιστική αν ξεκινούσε από μια ξεκάθαρη ερώτηση: θέλεις να συνεχίσεις ή να ανακαλύψεις; Αυτή η διάκριση υπάρχει έμμεσα, αλλά δεν δηλώνεται πάντα με αρκετή ένταση. Σε μια εφαρμογή που ανοίγει συχνά για λίγα δευτερόλεπτα, η έμμεση καθοδήγηση κοστίζει περισσότερο από όσο φαίνεται.
Πλοήγηση και ιεραρχία
Η πλοήγηση λειτουργεί καλύτερα όταν σκέφτομαι την εφαρμογή ως προσωπική βιβλιοθήκη. Οι βασικές περιοχές είναι αρκετά αναγνωρίσιμες και η επιστροφή σε προηγούμενο σημείο δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια. Δεν ένιωσα ότι χάνομαι μέσα σε αλληλοκαλυπτόμενες σελίδες, κάτι που είναι σημαντικό σε μια υπηρεσία με πολλά διαφορετικά είδη περιεχομένου.
Παρόλα αυτά, η διάκριση ανάμεσα σε παιχνίδια που έχω ήδη και σε παιχνίδια που μου προτείνονται δεν είναι πάντοτε τόσο αυστηρή όσο θα έπρεπε. Η ομοιότητα των καρτών και των εικόνων κάνει την περιήγηση ευχάριστη, αλλά μειώνει λίγο την πληροφοριακή ακρίβεια. Ένα παιχνίδι που μπορώ να ανοίξω τώρα και ένα παιχνίδι που απλώς μου προτείνεται δεν πρέπει να απαιτούν την ίδια νοητική αποκωδικοποίηση.
Εδώ βοηθά η σύγκριση με το Google TV, όπου η πρόκληση είναι παρόμοια: πολλές επιλογές, διαφορετικές προθέσεις, ανάγκη για γρήγορη επιστροφή στο περιεχόμενο. Τα Παιχνίδια Google Play είναι πιο άμεσα επειδή η πράξη είναι συνήθως μία, το πάτημα για εκκίνηση. Όμως η λογική της αρχικής οθόνης θα μπορούσε να είναι πιο αυστηρή και να ξεχωρίζει καθαρότερα την κατοχή, τη δραστηριότητα και την ανακάλυψη.
Η ιεραρχία γίνεται πιο πειστική όταν η εφαρμογή δείχνει κάτι που έχει πραγματική συνέχεια, όπως μια πρόσφατη παρτίδα ή ένα παιχνίδι που άνοιξα πριν από λίγο. Εκεί η πληροφορία δεν είναι διακοσμητική. Μου θυμίζει μια πρόθεση που είχα ήδη. Αντίθετα, οι γενικές προτάσεις χρειάζονται πιο διακριτική θέση, γιατί δεν έχουν όλες την ίδια αξία για τον συγκεκριμένο χρήστη.
Τι συμβαίνει μετά από κάθε ενέργεια
Η ποιότητα μιας διεπαφής φαίνεται συχνά μετά το πάτημα, όχι πριν. Στα Παιχνίδια Google Play, η εκκίνηση ενός εγκατεστημένου τίτλου είναι συνήθως κατανοητή: πατάω, περιμένω μια σύντομη μετάβαση και μεταφέρομαι στο παιχνίδι. Το τηλεφώνημα προς τη σωστή εφαρμογή είναι αρκετά αόρατο, όπως πρέπει να είναι. Δεν χρειάζομαι να παρακολουθώ την εσωτερική διαδικασία.
Η ανατροφοδότηση είναι λιγότερο πειστική όταν η σύνδεση καθυστερεί ή όταν η εφαρμογή πρέπει να φορτώσει στοιχεία λογαριασμού και δραστηριότητας. Εκεί θέλω να ξέρω αν το πάτημά μου καταγράφηκε, αν η εκκίνηση βρίσκεται σε εξέλιξη ή αν χρειάζεται να επαναλάβω την ενέργεια. Μια μικρή καθυστέρηση χωρίς σαφή ένδειξη κάνει ακόμη και μια σωστή λειτουργία να μοιάζει αναξιόπιστη.
Το ίδιο ισχύει για την πρόοδο, τα επιτεύγματα και τις πρόσφατες δραστηριότητες. Αυτά τα στοιχεία έχουν αξία μόνο όταν εξηγούν κάτι που μόλις συνέβη. Αν εμφανίζονται σαν διακοσμητικά μετάλλια χωρίς σύνδεση με τη συγκεκριμένη πράξη, η εφαρμογή ζητά προσοχή χωρίς να επιστρέφει αρκετό νόημα. Η καλύτερη ανατροφοδότηση είναι αυτή που απαντά αμέσως στο «και τώρα τι;».
Σε αυτό το σημείο η εφαρμογή θυμίζει περισσότερο έναν καλό πίνακα ελέγχου παρά ένα περιβάλλον παιχνιδιού. Δεν χρειάζεται να πανηγυρίζει κάθε ενέργεια. Χρειάζεται να είναι ειλικρινής, γρήγορη και ακριβής. Η συγκράτηση αυτή είναι πλεονέκτημα, αρκεί να μην καταλήγει σε σιωπή.
Τριβή, λάθη και επιστροφή
Το πιο συνηθισμένο σενάριο αποτυχίας δεν είναι δραματικό. Πατάω λάθος παιχνίδι, αλλάζω γνώμη, επιστρέφω στην εφαρμογή ή ανοίγω έναν τίτλο που δεν θυμάμαι καν ότι είχα εγκαταστήσει. Σε αυτές τις στιγμές, η εμπειρία πρέπει να με επαναφέρει χωρίς τιμωρία. Η εφαρμογή τα καταφέρνει αρκετά καλά όταν χρησιμοποιώ τη συνηθισμένη κίνηση επιστροφής του Android και δεν με κλειδώνει σε βαθιά υπομενού.
Η δυσκολία αυξάνεται όταν ένα παιχνίδι δεν είναι πλέον διαθέσιμο, έχει αφαιρεθεί ή χρειάζεται επιπλέον εγκατάσταση. Εκεί η γλώσσα και η θέση της ενημέρωσης έχουν μεγάλη σημασία. Δεν αρκεί να δω ότι κάτι δεν ανοίγει. Πρέπει να καταλάβω αν φταίει η σύνδεση, ο χώρος της συσκευής, η κατάσταση του παιχνιδιού ή μια προσωρινή δυσλειτουργία.
Η ανάκτηση θα μπορούσε να είναι πιο ανθρώπινη. Ένα σαφές μήνυμα με μία προτεινόμενη επόμενη ενέργεια είναι καλύτερο από μια γενική ειδοποίηση. Αν ο τίτλος λείπει, θέλω να μπορώ να τον αφαιρέσω από τη λίστα ή να τον ξαναβρώ χωρίς να κάνω κύκλους. Αν η φόρτωση αποτύχει, θέλω επανάληψη με ένα πάτημα και όχι αμφιβολία για το αν πρέπει να περιμένω.
Σε σύγκριση με το Weather - By Xiaomi, όπου μια αποτυχημένη ανανέωση συνήθως έχει μία προφανή λύση, τα Παιχνίδια Google Play αντιμετωπίζουν περισσότερες εξαρτήσεις. Υπάρχει η εφαρμογή, το παιχνίδι, ο λογαριασμός, η σύνδεση και μερικές φορές η εγκατάσταση. Η σχεδίαση δεν μπορεί να εξαφανίσει αυτή την πολυπλοκότητα, μπορεί όμως να την εξηγήσει καλύτερα.
Συνέπεια σε όλη την εμπειρία
Η συνέπεια δεν αφορά μόνο τα χρώματα και τα σχήματα των κουμπιών. Αφορά το αν η ίδια λογική ισχύει παντού. Στα Παιχνίδια Google Play, η οπτική γλώσσα είναι αρκετά ενιαία: οι κάρτες, οι εικόνες εξωφύλλου και τα βασικά στοιχεία λίστας μοιάζουν να ανήκουν στο ίδιο σύστημα. Αυτό μειώνει την ανάγκη εκμάθησης και κάνει την εφαρμογή οικεία από τη δεύτερη επίσκεψη.
Η εννοιολογική συνέπεια είναι πιο σύνθετη. Άλλοτε η εφαρμογή συμπεριφέρεται σαν εκκινητής παιχνιδιών, άλλοτε σαν κοινωνικό ημερολόγιο και άλλοτε σαν χώρος προτάσεων. Καθεμία από αυτές τις ταυτότητες έχει νόημα, αλλά η εναλλαγή τους μπορεί να αλλάξει τις προσδοκίες μου. Αν βλέπω μια κάρτα ως πρόσφατη δραστηριότητα, περιμένω να με οδηγήσει σε συνέχεια. Αν τη βλέπω ως πρόταση, περιμένω περισσότερη ενημέρωση πριν αποφασίσω.
Η συνέπεια φαίνεται επίσης στη γλώσσα των ενεργειών. Τα ρήματα πρέπει να ξεχωρίζουν την εκκίνηση, την εγκατάσταση, την επανεμφάνιση και την προβολή λεπτομερειών. Μικρές διαφορές σε αυτά τα σημεία κάνουν τεράστια διαφορά, ειδικά όταν χρησιμοποιώ το τηλέφωνο γρήγορα ή με το ένα χέρι. Η εφαρμογή βρίσκεται κοντά στο σωστό επίπεδο σαφήνειας, αλλά η απλότητα των επιφανειών της μερικές φορές κρύβει κρίσιμες διαφορές.
Οι αποφάσεις της μικρής οθόνης
Σε μικρή οθόνη, κάθε κάρτα διεκδικεί χώρο και κάθε επιπλέον γραμμή ανταγωνίζεται το κουμπί που θέλω να πατήσω. Η εφαρμογή το αντιμετωπίζει με εικόνες που αναγνωρίζονται γρήγορα και με σχετικά συμπαγή διάταξη. Αυτό είναι σωστό για μια υπηρεσία που πρέπει να λειτουργεί σε πολλά μεγέθη τηλεφώνων, όχι μόνο σε μεγάλες συσκευές.
Η συμπύκνωση όμως έχει κόστος. Όταν η εικόνα ενός παιχνιδιού, ο τίτλος, η πρόοδος και μια ενέργεια συνυπάρχουν σε μικρό χώρο, η οθόνη μπορεί να γίνει οπτικά πυκνή. Ο χρήστης που ξέρει ήδη τι θέλει θα κινηθεί γρήγορα. Ο χρήστης που ψάχνει κάτι νέο θα χρειαστεί περισσότερες παύσεις για να ξεχωρίσει τα ουσιώδη από τα βοηθητικά.
Η χρήση με το ένα χέρι είναι ικανοποιητική στις βασικές διαδρομές, αλλά δεν θα έβλαπτε μια πιο συνειδητή τοποθέτηση των συχνών ενεργειών χαμηλότερα στην οθόνη. Η εκκίνηση ενός παιχνιδιού είναι η πιο σημαντική πράξη και πρέπει να παραμένει εύκολη ακόμη και όταν κρατώ το τηλέφωνο όρθιο, περπατώ ή έχω περιορισμένη ακρίβεια στην αφή.
Ένα ακόμη θετικό είναι ότι η εφαρμογή δεν προσπαθεί να μιμηθεί την ένταση των ίδιων των παιχνιδιών. Δεν γεμίζει κάθε επιφάνεια με κινούμενα εφέ και φανταχτερά χρώματα. Αυτή η αυτοσυγκράτηση προστατεύει την αναγνωσιμότητα και αφήνει τους τίτλους να έχουν τη δική τους οπτική ταυτότητα.
Τι παρατηρεί ο έμπειρος χρήστης
Μετά από αρκετές επισκέψεις, αρχίζω να βλέπω τη διαφορά ανάμεσα στη σχεδίαση που με εξυπηρετεί και στη σχεδίαση που απλώς φαίνεται τακτοποιημένη. Η εφαρμογή είναι πιο χρήσιμη όταν θυμάται τον ρυθμό μου: ποιο παιχνίδι άνοιξα πρόσφατα, ποιο άφησα στη μέση και ποιο δεν χρειάζεται να μου ξαναπροτείνει. Η προσωπική συνέχεια είναι πιο πολύτιμη από μια ατελείωτη ροή νέων επιλογών.
Παρατήρησα επίσης ότι η αξία της αυξάνεται όσο περισσότερα παιχνίδια έχω. Με λίγους τίτλους, μπορεί να μοιάζει σαν ενδιάμεσο βήμα ανάμεσα στην αρχική οθόνη και στο παιχνίδι. Με μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, όμως, γίνεται φίλτρο μνήμης. Με βοηθά να θυμηθώ τι υπάρχει στη συσκευή και να επιστρέψω σε κάτι χωρίς να ψάχνω ανάμεσα σε δεκάδες εικονίδια.
Το σημείο που θα ήθελα να εξελιχθεί είναι η προσαρμογή της ιεραρχίας. Ένας έμπειρος χρήστης δεν χρειάζεται να βλέπει τις ίδιες γενικές προτάσεις σε κάθε επίσκεψη. Θα προτιμούσε πιο καθαρή πρόσβαση στη βιβλιοθήκη, καλύτερη ταξινόμηση και λιγότερη επανάληψη. Η εφαρμογή γνωρίζει αρκετά για τη δραστηριότητά μου ώστε να είναι πιο συγκεκριμένη χωρίς να γίνεται παρεμβατική.
Η σύγκριση με το Λέξη των θαυμάτων: Σταυρόλεξα δείχνει μια άλλη πλευρά. Εκεί η σχεδίαση υπηρετεί έναν πολύ συγκεκριμένο βρόχο: ανοίγω, λύνω, παίρνω ανατροφοδότηση και συνεχίζω. Στα Παιχνίδια Google Play ο βρόχος είναι μετα-παιχνιδικός και πιο ανοιχτός. Η πρόκληση δεν είναι να με κρατήσει σε μία παρτίδα, αλλά να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στη διάθεση για παιχνίδι και στον σωστό τίτλο.
Η πιο δυνατή σχεδιαστική επιλογή
Η καλύτερη απόφαση είναι η αντιμετώπιση της εφαρμογής ως ήρεμης γέφυρας ανάμεσα στη μνήμη και στη δράση. Δεν χρειάζεται να μου αποδείξει ότι είναι εντυπωσιακή. Χρειάζεται να μου θυμίσει τι έχω, να μου δείξει τι έκανα τελευταία και να με αφήσει να ξεκινήσω χωρίς τελετουργία.
Αυτή η επιλογή φαίνεται στις μικρές στιγμές: όταν επιστρέφω μετά από μέρες και βρίσκω το παιχνίδι που είχα αφήσει, όταν δεν χρειάζεται να ανοίξω το κατάστημα για έναν ήδη εγκατεστημένο τίτλο, όταν η εικόνα αρκεί για να αναγνωρίσω ένα παιχνίδι πριν διαβάσω τον τίτλο του. Η χρησιμότητα δεν είναι θεαματική, αλλά είναι σταθερή. Και η σταθερότητα είναι ακριβώς αυτό που ζητώ από ένα επίπεδο οργάνωσης πάνω από τα παιχνίδια.
Ακόμη και η απουσία υπερβολικού θορύβου είναι σχεδιαστική θέση. Η εφαρμογή δεν πρέπει να ανταγωνίζεται το παιχνίδι για την προσοχή μου. Αν κρατά αυτή την πειθαρχία, μπορεί να παραμείνει χρήσιμη χωρίς να μετατραπεί σε ακόμη μία ροή περιεχομένου που πρέπει να διαχειρίζομαι.
Τελική σχεδιαστική ετυμηγορία
Τα Παιχνίδια Google Play έχουν μια γερή βάση και έναν σωστό σκοπό. Η πλοήγηση είναι αρκετά προβλέψιμη, η οπτική γλώσσα συνεπής και η εκκίνηση των παιχνιδιών άμεση. Η εφαρμογή καταλαβαίνει ότι η διασκέδαση αρχίζει πριν φορτώσει ο τίτλος, στη στιγμή που αποφασίζω τι θα παίξω και πόσο γρήγορα θα φτάσω εκεί.
Οι αδυναμίες της βρίσκονται στη λεπτομέρεια: η αρχική οθόνη θα μπορούσε να ξεχωρίζει καθαρότερα τη συνέχεια από την ανακάλυψη, η ανατροφοδότηση σε καθυστερήσεις χρειάζεται περισσότερη σαφήνεια και η ανάκτηση από αποτυχημένες ενέργειες πρέπει να δίνει πιο συγκεκριμένες λύσεις. Δεν είναι προβλήματα που ακυρώνουν την εμπειρία, αλλά είναι ακριβώς τα σημεία που χωρίζουν μια καλή εφαρμογή από μια πραγματικά ώριμη.
Η τελική μου κρίση είναι θετική, με μία προϋπόθεση: να το χρησιμοποιώ ως προσωπικό σημείο εκκίνησης και όχι ως ακόμη έναν κατάλογο που ζητά την προσοχή μου. Όταν μένει κοντά στη βιβλιοθήκη, στη μνήμη και στο άμεσο πάτημα, κάνει τη δουλειά του εξαιρετικά. Όταν προσπαθεί να προσθέσει υπερβολική δραστηριότητα γύρω από το παιχνίδι, χάνει λίγη από την καθαρότητά του. Ως σχεδιασμός αλληλεπίδρασης, κερδίζει όχι επειδή κάνει πολλά, αλλά επειδή μειώνει σωστά την απόσταση μέχρι το παιχνίδι.
