A Dance of Fire and Ice

Ανάλυση από Appcrazy

Υπάρχουν παιχνίδια ρυθμού που προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν με πολλά εφέ, γνωστά τραγούδια ή μια μεγάλη συλλογή περιεχομένου. Το A Dance of Fire and Ice ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο. Η ιδέα του είναι μικρή, καθαρή και απαιτητική: χειρίζομαι δύο πλανήτες που κινούνται γύρω από μια κοινή τροχιά και πατάω στην οθόνη τη σωστή στιγμή, ώστε να συνεχίσουν πάνω στη διαδρομή. Στην αρχή μοιάζει σχεδόν χαλαρωτικό. Μετά από λίγα λεπτά καταλαβαίνω ότι κάθε λάθος στον ρυθμό έχει σημασία.

Το δοκίμασα σαν παιχνίδι μουσικής για σύντομες συνεδρίες, αλλά και σαν κάτι που θα μπορούσε να μείνει εγκατεστημένο για καιρό. Η πρώτη εντύπωση είναι πολύ δυνατή, επειδή οι κανόνες εξηγούνται σχεδόν μόνοι τους. Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση, όμως, είναι αν αυτή η απλότητα αντέχει όταν φύγει ο ενθουσιασμός της αρχής. Για μένα, η απάντηση είναι θετική, με μια σημαντική προϋπόθεση: πρέπει να σου αρέσει η επανάληψη και να μην περιμένεις ένα παιχνίδι που θα σε αφήνει πάντα να προχωράς χωρίς προσπάθεια.

Η πρώτη εβδομάδα: απλοί κανόνες, δύσκολη ακρίβεια

Στις πρώτες παρτίδες δεν χρειάζεται να μάθω περίπλοκους συνδυασμούς ή να διαχειριστώ μενού γεμάτα επιλογές. Παρακολουθώ την κίνηση των δύο πλανητών και πατάω όταν πρέπει. Η βασική πράξη είναι ένα άγγιγμα, όμως το παιχνίδι δεν είναι απλό με την έννοια του εύκολου. Η πρόκληση βρίσκεται στο να μετατρέψω τον ήχο και την κίνηση σε σταθερό εσωτερικό μέτρο.

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο πλεονέκτημα. Δεν κοιτάζω μόνο την οθόνη, ούτε ακούω απλώς τη μουσική στο παρασκήνιο. Προσπαθώ να συνδέσω το οπτικό μοτίβο με τον ρυθμό και να προβλέψω το επόμενο πάτημα. Όταν αποτυγχάνω, συνήθως δεν αισθάνομαι ότι με νίκησε ένας τυχαίος μηχανισμός. Ξέρω ότι πάτησα λίγο νωρίς, λίγο αργά ή έχασα τη συγκέντρωσή μου.

Η αίσθηση αυτή κάνει την πρώτη εβδομάδα ιδιαίτερα ελκυστική. Ένα επίπεδο που αρχικά φαίνεται αδύνατο μπορεί, μετά από μερικές προσπάθειες, να γίνει κατανοητό. Δεν αποκτώ κάποιο περίπλοκο νέο εργαλείο· βελτιώνω το timing μου. Αυτή η πρόοδος είναι προσωπική και άμεση, κάτι που εκτιμώ περισσότερο από ένα σύστημα ανταμοιβών που απλώς μου δίνει περισσότερα αντικείμενα.

Το παιχνίδι ταιριάζει πολύ σε μικρά κενά της ημέρας. Σε μια αναμονή, σε ένα σύντομο διάλειμμα ή πριν κοιμηθώ, μπορώ να κάνω μερικές προσπάθειες χωρίς να χρειάζεται να οργανώσω μεγάλη συνεδρία. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι πάντα χαλαρωτικό. Όταν ένα μοτίβο απαιτεί απόλυτη ακρίβεια, ένα λάθος μπορεί να με κάνει να επαναλάβω το ίδιο τμήμα πολλές φορές. Άρα η κατάλληλη στιγμή για παιχνίδι έχει σημασία: όταν είμαι κουρασμένος ή αφηρημένος, η εμπειρία γίνεται γρήγορα εκνευριστική.

Διαφημίσεις

Το πιο χρήσιμο κόλπο για αρχάριο είναι να ακούει περισσότερο απ’ όσο κοιτάζει. Η εικόνα δείχνει την πορεία, αλλά ο ρυθμός βοηθά να κρατήσω σταθερό το πάτημα. Αν προσπαθώ να αντιδρώ μόνο σε ό,τι βλέπω την τελευταία στιγμή, συνήθως καθυστερώ. Όταν αντίθετα αφήνω τη μουσική να λειτουργήσει σαν οδηγός, η κίνηση γίνεται πιο προβλέψιμη. Αυτή η αλλαγή προσέγγισης είναι πιο σημαντική από οποιαδήποτε γρήγορη κίνηση στην οθόνη.

Η παρουσίαση βοηθά επίσης. Η εικόνα των δύο πλανητών και της τροχιάς κάνει κάθε επίπεδο ευανάγνωστο, χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω τι συμβαίνει μέσα σε υπερφορτωμένα γραφικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι ορατά αμέσως. Ορισμένες διαδρομές απαιτούν να θυμάμαι το μοτίβο και να καταλαβαίνω πού βρίσκεται ο ρυθμός, αντί να περιμένω μια προφανή οπτική ένδειξη.

Ρίξτε μια ματιά στο ιστολόγιό μας

Η έκδοση για Android κυκλοφορεί από τη 7th Beat Games και ανήκει στην κατηγορία των παιχνιδιών μουσικής. Κυκλοφόρησε στις 4 Οκτ 2014, αλλά η ηλικία της δεν την κάνει να φαίνεται ξεπερασμένη ως ιδέα. Η τρέχουσα έκδοση είναι η 2.9.9 και μπορεί να εγκατασταθεί σε συσκευή με Android 5.1 ή νεότερο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι σύγχρονο τηλέφωνο μόνο και μόνο για να δοκιμάσω το βασικό παιχνίδι.

Τι αλλάζει όταν περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός

Μετά τις πρώτες ημέρες, η γοητεία δεν βασίζεται πια στο ότι ανακαλύπτω τους κανόνες. Βασίζεται στο αν θέλω να βελτιώσω την ακρίβειά μου. Αυτό είναι το σημείο όπου το παιχνίδι ξεχωρίζει από πολλές συνηθισμένες επιλογές της κατηγορίας. Ένα τυπικό παιχνίδι ρυθμού μπορεί να με κρατήσει χάρη σε ξεκλειδώματα, συλλεκτικά στοιχεία ή μια αίσθηση συνεχούς επιβράβευσης. Εδώ η ανταμοιβή είναι κυρίως ότι τελικά εκτελώ σωστά μια δύσκολη ακολουθία.

Για έναν παίκτη που απολαμβάνει να επαναλαμβάνει το ίδιο κομμάτι μέχρι να το μάθει, αυτό είναι εξαιρετικό. Για κάποιον που θέλει κάθε συνεδρία να προσφέρει κάτι καινούργιο, μπορεί να μοιάσει περιοριστικό. Η διαφορά δεν είναι μικρή. Αν ο λόγος που παίζω μουσικά παιχνίδια είναι η εξερεύνηση πολλών τραγουδιών και η γρήγορη εναλλαγή, μια πιο παραδοσιακή επιλογή ίσως μου ταιριάζει καλύτερα. Αν θέλω να δουλέψω την αίσθηση του ρυθμού μέσα από επανάληψη, εδώ βρίσκω πιο καθαρό στόχο.

Στην καθημερινότητα, μπορώ να το χρησιμοποιήσω και σαν σύντομη άσκηση συγκέντρωσης. Για παράδειγμα, μετά από μια ημέρα με πολλές ειδοποιήσεις, παίζω ένα επίπεδο με ακουστικά και προσπαθώ να ακολουθήσω μόνο το μοτίβο. Δεν το θεωρώ εφαρμογή χαλάρωσης με την κλασική έννοια, γιατί η αποτυχία μπορεί να αυξήσει την ένταση. Όταν όμως έχω διάθεση να συγκεντρωθώ σε κάτι συγκεκριμένο, λειτουργεί σαν μικρό διάλειμμα από την παθητική κατανάλωση περιεχομένου.

Ένα δεύτερο πρακτικό tip είναι να μην κυνηγάω αμέσως την ταχύτητα. Στις πρώτες προσπάθειες προσπαθώ να αναγνωρίσω πού πέφτει ο παλμός και να κρατήσω σταθερό τέμπο. Μόνο όταν το μοτίβο γίνει οικείο έχει νόημα να πιέσω τον εαυτό μου για πιο καθαρές και γρήγορες αντιδράσεις. Αν κάνω το αντίθετο, καταλήγω να πατάω πανικόβλητα και να μαθαίνω λάθος κίνηση.

Μήνας με τον μήνα: αξία, συνήθεια και επανάληψη

Η μακροχρόνια αξία του A Dance of Fire and Ice δεν προκύπτει από το ότι το ανοίγω για λίγα δευτερόλεπτα και πάντα διασκεδάζω. Προκύπτει από την αίσθηση ότι μπορώ να επιστρέψω σε ένα δύσκολο σημείο και να το κατακτήσω. Αυτό δημιουργεί μια διαφορετική σχέση με το παιχνίδι. Δεν το χρησιμοποιώ σαν απλό γέμισμα χρόνου, αλλά σαν μικρό στόχο που συνεχίζεται από εκεί όπου σταμάτησα.

Η τιμή του είναι 1,99 €, ενώ αναφέρεται και χρέωση 1,99 € όταν η πληρωμή γίνεται μέσω του Play. Για ένα παιχνίδι που βασίζεται τόσο πολύ στη μηχανική του, αυτή η προσέγγιση μου φαίνεται πιο τίμια από ένα μοντέλο που με διακόπτει συνεχώς με αγορές. Η αξία, βέβαια, εξαρτάται από το αν θα συνεχίσω να επιστρέφω. Αν μετά την πρώτη εβδομάδα δεν θέλω να επαναλάβω επίπεδα, ακόμη και μια χαμηλή τιμή δεν μετατρέπει την εμπειρία σε καλή αγορά.

Η δημοτικότητά του δείχνει ότι δεν είναι μια εντελώς άγνωστη, περιστασιακή κυκλοφορία: έχει πάνω από 1 εκατομμύριο εγκαταστάσεις και μέσο όρο 4,8 από περίπου 33 χιλιάδες αξιολογήσεις. Αυτά δεν αντικαθιστούν τη δική μου κρίση, αλλά εξηγούν γιατί η εμπειρία έχει βρει κοινό πέρα από όσους ψάχνουν απλώς ένα γρήγορο παιχνίδι μουσικής.

Για να μείνει στη συνήθειά μου, χρειάζεται να το αντιμετωπίζω με σωστό ρυθμό. Μερικές σύντομες προσπάθειες είναι συνήθως πιο χρήσιμες από μία πολύωρη συνεδρία γεμάτη εκνευρισμό. Μετά από πολλά συνεχόμενα λάθη, η προσοχή πέφτει και αρχίζω να κατηγορώ την οθόνη αντί να ακούω το μοτίβο. Το να κλείσω το παιχνίδι και να επιστρέψω αργότερα δεν είναι αποτυχία· συχνά είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να προχωρήσω.

Ένα τρίτο λιγότερο προφανές πλεονέκτημα είναι ότι η επανάληψη δεν είναι απολύτως ίδια ψυχολογικά κάθε φορά. Την πρώτη φορά αντιδρώ. Τη δεύτερη προσπαθώ να προβλέψω. Αργότερα εκτελώ σχεδόν μηχανικά, μέχρι να εμφανιστεί ένα νέο σημείο που απαιτεί προσαρμογή. Αυτή η μετάβαση από την αντίδραση στην πρόβλεψη κάνει το παιχνίδι ενδιαφέρον για όσους αγαπούν τη βελτίωση τεχνικής, όχι μόνο για όσους θέλουν να ακούσουν μουσική.

Δεν θα το πρότεινα όμως σε κάποιον που θέλει να παίζει χωρίς ήχο. Επειδή ο ρυθμός είναι τόσο στενά δεμένος με την απόφαση για το επόμενο άγγιγμα, η σίγαση αφαιρεί ένα σημαντικό μέρος της πληροφορίας. Μπορεί να παραμένει ορατή η διαδρομή, αλλά η εμπειρία γίνεται λιγότερο φυσική και συχνά πιο δύσκολη. Αν παίζω σε δημόσιο χώρο, τα ακουστικά είναι πρακτικά απαραίτητα για να διατηρήσω τη συγκέντρωση.

Ο φόρτος συντήρησης είναι μικρός, αλλά η προσωπική πειθαρχία μετρά

Από πλευράς καθημερινής φροντίδας, δεν μου ζητά πολλά. Δεν χρειάζεται να οργανώνω συλλογές, να διαχειρίζομαι χαρακτήρες ή να παρακολουθώ μια σειρά από συστήματα προόδου. Το βασικό «maintenance» είναι να θυμάμαι πώς να παίζω με ακρίβεια. Αν το αφήσω για καιρό, δεν χάνω απαραίτητα περιεχόμενο, αλλά χάνω λίγο την αίσθηση του timing και χρειάζομαι μερικές προσπάθειες για να ξαναβρώ τον ρυθμό μου.

Αυτό μπορεί να είναι θετικό για έναν ενήλικο που δεν θέλει άλλη μία εφαρμογή να απαιτεί καθημερινό έλεγχο. Το ανοίγω όταν έχω διάθεση και δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να διατηρήσω μια σειρά ημερών ή να προλάβω κάποιο χρονικό γεγονός. Από την άλλη, η απουσία τέτοιων εξωτερικών κινήτρων σημαίνει ότι η επιστροφή εξαρτάται αποκλειστικά από το αν με τραβά η ίδια η μηχανική.

Η ηλικιακή σήμανση είναι PEGI 3, οπότε η θεματολογία δεν αποτελεί εμπόδιο για ένα ευρύ κοινό. Αυτό δεν σημαίνει ότι η δυσκολία είναι παιδική. Ένα παιδί μπορεί να καταλάβει την πράξη του αγγίγματος, αλλά η σταθερότητα και η υπομονή που απαιτούνται στα πιο απαιτητικά σημεία δεν είναι δεδομένες. Θα το έβλεπα ως παιχνίδι που μπορεί να μοιραστεί μια οικογένεια, αρκεί όλοι να αποδέχονται ότι η πρόοδος έρχεται μέσα από δοκιμές και όχι από τυχαία τύχη.

Σε σχέση με τα συνηθισμένα παιχνίδια ρυθμού, η μεγαλύτερη διαφορά είναι η αφαίρεση. Δεν πατάω σε μια σειρά από πλήκτρα που κατεβαίνουν στην οθόνη ούτε προσπαθώ να διαχειριστώ πολλά κουμπιά ταυτόχρονα. Το ένα άγγιγμα κάνει την είσοδο εύκολη, ενώ η δυσκολία μεταφέρεται στην ακρίβεια και στη μνήμη του μοτίβου. Αυτή η σχεδίαση το κάνει πιο καθαρό από ένα παιχνίδι με πολλά συστήματα, αλλά και πιο στενό ως προς το είδος της διασκέδασης.

Αν προτιμώ ανταγωνιστικό παιχνίδι με άλλους ανθρώπους, πλούσια προσαρμογή ή αίσθηση μεγάλης περιπέτειας, δεν είναι η πρώτη επιλογή που θα πρότεινα. Αν θέλω μια εμπειρία που μπορώ να καταλάβω σε λίγα λεπτά και να βελτιώνω για εβδομάδες, τότε η απλότητα λειτουργεί υπέρ του. Η σωστή ερώτηση δεν είναι αν έχει «πολύ περιεχόμενο», αλλά αν η βασική του πράξη παραμένει ενδιαφέρουσα για μένα.

Πού εμφανίζεται η κόπωση

Η κόπωση έρχεται κυρίως από την επανάληψη του ίδιου αποτυχημένου σημείου. Όταν ξέρω ακριβώς πού θα κάνω λάθος αλλά δεν μπορώ ακόμη να διορθώσω το πάτημα, το παιχνίδι παύει να μοιάζει μουσικό και αρχίζει να μοιάζει με δοκιμή υπομονής. Αυτό είναι αναμενόμενο για τη συγκεκριμένη σχεδίαση, αλλά δεν παύει να είναι πραγματικός περιορισμός.

Ένα ακόμη σημείο τριβής είναι ότι η οπτική καθαρότητα δεν λύνει κάθε πρόβλημα. Μπορώ να βλέπω την τροχιά και παρ’ όλα αυτά να μην καταλαβαίνω εγκαίρως τι πρέπει να κάνω. Σε δύσκολα περάσματα, η γνώση του μοτίβου γίνεται σημαντικότερη από την απλή παρακολούθηση. Γι’ αυτό δεν θα το χαρακτήριζα ιδανικό παιχνίδι για κάποιον που θέλει να αντιδρά αυθόρμητα χωρίς να απομνημονεύει.

Η κούραση επηρεάζει επίσης πολύ την εμπειρία. Η διαφορά ανάμεσα σε ένα επιτυχημένο και ένα αποτυχημένο πάτημα μπορεί να είναι ελάχιστη, οπότε η συγκέντρωση πρέπει να παραμένει σταθερή. Σε κινητό με μικρή οθόνη ή σε περιβάλλον με θόρυβο, η εμπειρία μπορεί να γίνει πιο απαιτητική. Δεν το θεωρώ λόγο απόρριψης, αλλά είναι κάτι που θα υπολόγιζα πριν το προτείνω σε παίκτη που θέλει να παίζει οπουδήποτε και χωρίς προετοιμασία.

Για να περιορίσω την απογοήτευση, χρησιμοποιώ έναν απλό κανόνα: αν επαναλάβω το ίδιο σημείο πολλές φορές χωρίς βελτίωση, σταματώ για λίγο αντί να επιμένω μηχανικά. Επίσης, προσπαθώ να αναγνωρίζω αν το λάθος μου είναι ρυθμικό ή οπτικό. Αν πατάω σωστά στην αρχή αλλά χάνομαι όταν αλλάζει η διαδρομή, χρειάζομαι καλύτερη παρατήρηση. Αν χάνω σταθερά τον παλμό, χρειάζομαι να ακούσω ξανά το κομμάτι και να μειώσω την ταχύτητα των αντιδράσεών μου.

Αυτή η διαδικασία δείχνει και σε ποιον δεν ταιριάζει το παιχνίδι. Θα το απέφευγα αν θέλω χαλαρή ψυχαγωγία χωρίς αποτυχίες, αν εκνευρίζομαι με την επανάληψη ή αν περιμένω να ξεκλειδώνω συνεχώς νέες ικανότητες. Η χαμηλή τιμή και η απλή παρουσίαση δεν αλλάζουν το γεγονός ότι η κύρια απόλαυση έρχεται από την εξάσκηση.

Η τελική μου κρίση για τη θέση του σε βάθος χρόνου

Μετά την πρώτη εβδομάδα, το A Dance of Fire and Ice δεν παραμένει εγκατεστημένο επειδή προσφέρει ατελείωτη ποικιλία. Παραμένει επειδή η κεντρική του ιδέα είναι αρκετά ακριβής ώστε να ανταμείβει τη βελτίωση. Κάθε επιτυχημένη προσπάθεια μου δίνει μια καθαρή αίσθηση ελέγχου, χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί πολλά ή να κρύβεται πίσω από περίπλοκα συστήματα.

Η μακροχρόνια αξία του εξαρτάται από τον χαρακτήρα του παίκτη. Για μένα, λειτουργεί καλύτερα ως παιχνίδι που επισκέπτομαι συχνά για λίγο, όχι ως τίτλος που ανοίγω για ατελείωτες ώρες. Μπορεί να γίνει μέρος μιας μικρής συνήθειας: λίγες προσπάθειες, προσεκτική ακρόαση, διάλειμμα όταν η συγκέντρωση πέσει και επιστροφή αργότερα. Έτσι η δυσκολία παραμένει πρόκληση αντί να μετατρέπεται σε αγγαρεία.

Το προτείνω ιδιαίτερα σε όσους αγαπούν τα παιχνίδια ρυθμού αλλά θέλουν κάτι πιο καθαρό και τεχνικό από μια συνηθισμένη συλλογή τραγουδιών. Είναι επίσης καλή επιλογή για παίκτες που εκτιμούν τις μικρές, μετρήσιμες βελτιώσεις και δεν χρειάζονται κοινωνικά χαρακτηριστικά για να συνεχίσουν. Η σήμανση PEGI 3 το κάνει προσβάσιμο ως περιεχόμενο, ενώ η πραγματική δυσκολία κρατά το ενδιαφέρον και για μεγαλύτερους παίκτες.

Δεν το προτείνω σε όποιον συνδέει την αξία ενός παιχνιδιού με την ποσότητα των συστημάτων, την άμεση χαλάρωση ή τη συνεχή αίσθηση ανταμοιβής. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα πιο πλούσιο παιχνίδι μουσικής ή ένα παιχνίδι με πιο ελαστικό ρυθμό πιθανότατα θα προσφέρει καλύτερη καθημερινή εμπειρία. Εδώ η επιτυχία πρέπει να κερδηθεί, και η αποτυχία είναι μέρος της μεθόδου.

Η δική μου τελική ετυμηγορία είναι ότι αξίζει να του δώσω χώρο, αρκεί να το δω σαν άσκηση ρυθμού και όχι σαν απλό παιχνίδι αφής. Η ιδέα του παραμένει φρέσκια επειδή δεν βασίζεται σε εντυπωσιασμό, ενώ η επανάληψη έχει νόημα όταν κυνηγώ καλύτερο έλεγχο. Δεν θα το ανοίγω κάθε μέρα με την ίδια διάθεση, αλλά είναι από εκείνους τους τίτλους που μπορώ να ξαναβρώ μετά από διάστημα και να θυμηθώ γρήγορα γιατί μου άρεσαν.